De eerste weken na het verschijnen van een nieuw boek zijn spannend, zegt men vaak. Dat klopt, maar de weken die eraan vooraf gaan, zijn dat evenzeer.
Tot voor kort vroeg iedereen: ‘Wanneer komt het nieuwe boek? Ben je bijna klaar?’
Nu stelt men andere vragen: ‘Zeg eens, hoe gaat het met je nieuwe boek? Is het er al? Spannend hé? Zijn er al recensies? Loopt het goed?’ Ik hoor soms een stemmetje: waarom moet het worden gelezen?
Als auteur kijk je dus in al je fragiliteit met spanning uit naar de eerste reacties die je pas geboren geesteskind zullen teweegbrengen; want je hebt dat kind niet meer bij de hand. Je hebt het losgelaten in de grote wereld. Hierbij alvast een paar meningen en indrukken over mijn jongste: Saffraan. Hij werd officieel geboren op 27 mei 2026, en liet alvast een aantal eerste lezers niet onberoerd.
Achter de façade van een jubelfeest
– Gent Leest – 26 mei 2026
Ann Galland, de Gentse auteur die deels in Gent en deels in Rome leeft, bewijst met Saffraan opnieuw dat ze een geboren verteller is. Na Aroma en Bitter voegt ze met dit boek een derde deel toe aan een samenhangende reeks Italiëromans, die tegelijk ook perfect afzonderlijk te lezen zijn en samen een steeds rijker geheel vormen. Het resultaat is een meeslepende familieroman die zintuiglijk, spannend en psychologisch scherp is. Vanaf de eerste pagina word je moeiteloos het verhaal ingezogen.
Het grootste deel van de roman speelt zich af op de hoogvlakte van Navelli in de Abruzzen, een streek die Galland met zoveel liefde en precisie beschrijft dat je de ijle berglucht bijna kunt voelen. De Masseria Di Pietro, waar Francesca samen met haar echtgenoot een wijndomein runt, wordt een plek die je als lezer helemaal leert kennen: de wijngaarden, de saffraanvelden, de geuren van de keuken, de stilte van het landschap. Galland schrijft met een filmische kracht die beelden oproept die lang blijven nazinderen.
Net zoals ze in Aroma de geheimen van het koffiebranden onthulde en in Bitter de wereld van het distilleren tot leven bracht, dompelt ze haar lezers nu onder in de fascinerende wereld van saffraan. Je leert hoeveel werk en toewijding er schuilgaan achter het duurste kruid ter wereld. Die details voelen nooit encyclopedisch aan, maar maken integraal deel uit van het leven van haar personages. Galland bezit het zeldzame talent om kennis en verhaal volledig met elkaar te verweven.
Francesca is bovendien een prachtig uitgewerkt hoofdpersonage. In de aanloop naar haar tienjarig huwelijksjubileum kijkt ze terug op haar leven, haar keuzes en haar familiebanden. Haar zwijgzame echtgenoot, haar dominante moeder en haar inhalige broer zorgen voor een onderhuidse spanning die langzaam maar onverbiddelijk wordt opgebouwd. Wat aanvankelijk een klassieke familieroman lijkt, groeit gaandeweg uit tot iets veel donkerders en onverwachters.
Galland weet perfect hoe ze spanning moet doseren. Ze laat kleine scheurtjes ontstaan in de façade van deze familie, tot je als lezer voelt dat er iets onvermijdelijks op til is. De bijzondere plottwist komt daardoor niet gratuit, maar des te krachtiger binnen. Het is een wending die je verrast én tegelijk doet beseffen hoe zorgvuldig alles werd voorbereid.
Ook Rome speelt opnieuw een belangrijke rol in de roman. Wanneer het verhaal zich naar de hoofdstad verplaatst, gidst Galland je als een ervaren reisleider langs sfeervolle pleinen, verborgen restaurants en levendige straten. Haar liefde voor Italië spat van elke bladzijde. Je leest Saffraan niet alleen omwille van het verhaal, maar ook om helemaal ondergedompeld te worden in een wereld van smaken, geuren en plaatsen.
Bijzonder knap is bovendien hoe Galland op elegante wijze personages uit Aroma en Bitter laat terugkeren. Die ontmoetingen voelen nergens geforceerd aan, maar smeden subtiel een band tussen de drie romans. Daardoor ontstaat een rijk en gelaagd universum waarin trouwe lezers extra nuances ontdekken. Het getuigt van groot métier en een indrukwekkende beheersing van haar personages en verhaallijnen.
Saffraan dankt zijn kracht uiteindelijk aan de combinatie van vertelplezier, psychologisch inzicht en atmosferische rijkdom. Galland schrijft met warmte en empathie, maar schuwt tegelijk de duistere kanten van menselijke relaties niet. Ze weet de diepste lagen van haar personages bloot te leggen zonder ooit aan subtiliteit in te boeten.
Saffraan is een roman waarin je volledig verdwijnt: een verhaal dat smaakt naar Italië, naar familiegeheimen, naar verlangen en verlies. Ann Galland bevestigt met deze roman haar statuur als begenadigde auteur die de lezer met veel gevoel voor sfeer onderdompelt in Italië en een roman aflevert die garant staat voor een uiterst aangename leeservaring.
Saffraan van Ann Galland
– Cosiddetto – 3 juni 2026
Met Saffraan serveert Ann Galland een roman die langzaam op temperatuur komt, maar gaandeweg onder de huid kruipt en na het omslaan van de laatste bladzijde nog lang blijft nazinderen, hopend op … meer van dat!
Na Aroma en Bitter, waar respectievelijk Venetië en Rome het decor vormden voor een meeslepende saga, speelt de nieuwste roman van Ann Galland zich deze keer af in het ingeslapen stadje Navelli in de regio Abruzzo. Hier, in de ogenschijnlijk idyllische ‘Masseria Di Pietro’, ontspint zich een verhaal over familiebanden die even broos als verstikkend zijn. Centraal in het verhaal staat – net als in de vorige romans – een ondernemende vrouw. Deze keer is het Francesca Di Pietro. Vol toewijding runt zij, samen met haar echtgenoot Lorenzo en onder het waakzame oog van haar moeder, het wijndomein van haar overleden vader.
Aan de vooravond van haar tienjarig huwelijksjubileum blikt Francesca terug op haar leven. Wat op het eerste gezicht een leven vol stabiliteit en rust lijkt – een zachtaardige echtgenoot, een gevestigde routine – blijkt bij nader inzien een web van stiltes en onuitgesproken spanningen. Galland toont zich een meester in het subtiel suggereren van wat níet gezegd wordt. De zwijgzaamheid van de echtgenoot, de dominante aanwezigheid van de moeder en de opportunistische trekjes van de hebberige broer uit Rome vormen samen een dreigend spanningsveld.
“Binnenkort wachtte haar een feest dat ze liever had vermeden: een groots opgezet tienjarig huwelijksjubileum met meer dan driehonderd genodigden. Noch zij, noch haar man Lorenzo liep warm voor een vertoning van die omvang. Zelf hadden ze het feest liever sober gehouden met familie en een paar vrienden, maar omdat ze niet tegen haar moeder in durfden te gaan was de feestplanning met de dag indrukwekkender geworden.”
De ware kracht van de roman ligt in de opbouw. Terwijl de voorbereidingen voor het jubileumfeest minutieus worden beschreven, groeit het gevoel dat dit feest niet zozeer een viering wordt, maar eerder een dramatisch kantelpunt. Iedere genodigde draagt zijn eigen verhaal, verwachtingen en geheimen mee naar de masseria. Galland verweeft deze perspectieven zorgvuldig, waardoor de lezer stukje bij beetje zicht krijgt op de barstjes in wat voor de buitenwereld een hechte familie lijkt.
De bijzondere setting – de Masseria Di Pietro – fungeert daarbij als meer dan decor. Het blijkt een afgesloten wereld te zijn waar verleden en heden botsen, waar tradities zwaar wegen en waar niets echt toevallig gebeurt. De zorgvuldigheid waarmee alles wordt voorbereid, werkt bijna ironisch: hoe meer controle, hoe groter de onvermijdelijke ontsporing.
Wanneer het groots opgezette jubileumfeest uiteindelijk begint en één van de jubilarissen blijkt te ontbreken, bereikt de spanning haar hoogtepunt. Galland kiest echter niet voor goedkope sensatie. Ze schetst op voortreffelijke wijze de psychologische ontreddering en de veerkracht om deze te overstijgen. Wat blijft er over wanneer zekerheden wegvallen? Maar ook: welke nieuwe kansen dienen zich aan?
Stilistisch is Saffraan sober en trefzeker. Galland schrijft ook nu weer met oog voor detail, zonder te vervallen in overdaad. De emoties zitten onderhuids, wat de lezer dwingt tussen de regels te lezen; een keuze die de roman extra gelaagd maakt.
En ja, net als in vorige romans, schept ook nu weer de laatste paragraaf de verwachting dat dit verhaal een vervolg kijgt. Wat ons betreft, kan dit er niet snel genoeg komen …
Dé boeken die je deze zomer moet lezen: Saffraan van Ann Galland
– Libelle – 28 mei 2026
Zo begint het: “Het was zondagochtend, kwart voor zes. De zon kwam net boven de horizon, klaar om de ochtendmist, die als een ijle sluier over de strak gesnoeide wijnranken lag, langzaam te verdrijven.”
In het kort: De 35-jarige Francesca runt een bloeiende wijndomein in de Italiaanse Abruzzo. Haar groots opgezette tienjarig huwelijksjubileum wordt overschaduwd door een beklemmend geheim.
Lezen als… je één van de duizenden lezers was die vier jaar geleden ‘Aroma’, het debuut van de Vlaamse Ann Galland, ontdekte. Onze Libelle Leesclub was er – terecht – wég van. Twee jaar geleden volgde ‘Bitter’, dit is het sluitstuk van haar Italië-reeks (maar perfect los te lezen!).
Niet lezen als... je werkelijk niks hebt met Italië.
Prachtige en meeslepende familieroman
– Marijke’s Boekenkast – 17 mei 2026
Saffraan is het derde boek van de Vlaamse schrijfster Ann Galland dat ik las en net als haar vorige werken heeft ze een prachtig verhaal afgeleverd waar ze ons opnieuw meeneemt naar het warme, sfeervolle Italië.
Deze keer speelt het verhaal zich af in Navelli, een dorpje in de Italiaanse regio Abruzzo, waar we kennismaken met wijnbouwster Francesca Di Pietro en haar familie. Francesca en haar man Lorenzo zijn tien jaar getrouwd en dat wil haar moeder Lucia niet onopgemerkt laten voorbijgaan. Ze plant een groots feest, eentje waar het hele dorp nog jarenlang over zal praten. Maar tijdens de voorbereidingen en de feestelijke façade sluimeren spanningen, geheimen en oude frustraties die langzaam naar de oppervlakte komen.
Ann Galland weet met haar schrijfstijl weer een fantastische sfeer op te roepen. De Italiaanse setting voelt levendig en authentiek aan. De Italiaanse woorden en uitdrukkingen die ze doorheen het verhaal verweeft, zorgen ervoor dat je je als lezer echt even in Italië waant.
Net als in haar vorige boeken passeert een hele reeks personages de revue en wordt het verhaal verteld vanuit verschillende perspectieven. Dat zorgt ervoor dat je als lezer een volledig beeld krijgt van de familie, vrienden en hun onderlinge relaties. Lezers die Bitter hebben gelezen, zullen bovendien Elena en Matteo herkennen, die opnieuw een rolletje krijgen in dit verhaal.
Persoonlijk vind ik het altijd fijn wanneer eerdere personages terugkeren. Het geeft het gevoel dat de personages blijven verder leven buiten het boek en het is mooi om te zien hoe ze geëvolueerd zijn.
De absolute spilfiguur van het verhaal is Francesca. Zij probeert zich, door het kweken van saffraan, te bewijzen dat ze meer is dan enkel “de vrouw die wijn maakt”. Ze is een harde werker die leeft voor haar domein en familie, maar tegelijk iemand van wie veel als vanzelfsprekend wordt verwacht. Je voelt haar verlangen om eindelijk echt erkenning te krijgen voor wie ze is en wat ze doet.
Ook de andere personages zorgen voor heel wat gelaagdheid. Haar broer Luca, een anesthesist, lijkt vooral geïnteresseerd in de financiële kant van het familiebedrijf en niet in het werk of de passie die erachter schuilt. Tussen hem en Francesca voel je voortdurend onderhuidse spanningen en oude wrok. Hun moeder Lucia is dan weer een erg dominante vrouw, emotioneel afstandelijk en iemand die weinig ruimte laat voor de gevoelens van haar kinderen. Die complexe familiedynamiek maakt dat sommige scènes bijzonder ongemakkelijk aanvoelen. De gesprekken aan tafel zijn vaak geladen, scherp en vol verwijten, waardoor je als lezer echt midden in het familiedrama terechtkomt.
Ann Galland verweeft ook veel warmte in het verhaal. De vriendschap tussen Francesca en Elena, de band tussen Elena en Matteo en de blijvende band tussen Lorenzo en de familie van zijn overleden vrouw zorgen voor mooie, oprechte momenten die het verhaal zachter maken.
Saffraan is een meeslepende familieroman over familiebanden, verborgen frustraties, verlies, geldkwesties en de verwachtingen die families elkaar opleggen. Tegelijk is het ook een verhaal over identiteit, erkenning en de zoektocht naar je eigen plaats binnen een familie waar iedereen zijn eigen bagage met zich meedraagt. Dankzij de sfeervolle Italiaanse setting, de sterke personages en de emotionele gelaagdheid wist Ann Galland me opnieuw volledig mee te slepen in haar verhaal.
Na dit boek wil je naar Abruzzo om saffraan te zien bloeien!
– Ka8leen – 29 mei 2026
Het derde deel in de Italië reeks. Absoluut losstaand te lezen want ik las de vorige delen nog niet en had niet het gevoel dat ik informatie mistte.
Saffraan is een roman die heel vlot las, me in het zonnige Italiaanse Abruzzo deed wanen en me soms Italiaans leek te doen horen door de vele Italiaanse woorden die het boek rijk is. Ik zag de saffraan en de druiven in mijn hoofd, voelde en zag hoop en wanhoop. Het voelde alsof ik cirkelde rond de verschillende personages waardoor ik het verhaal zag door andermans ogen en gedachten. Een heel mooie wervelende zomerroman!
Saffraan – Ann Galland neemt je mee naar Abruzzo
– Ciao Tutti – 20 mei 2026
Na het succes van Aroma en Bitter neemt Ann Galland je in haar nieuwe boek, Saffraan, mee naar de regio Abruzzo, waar de vijfendertigjarige Francesca Masseria Di Pietro runt, op de hoogvlakte van Navelli. Naast Montepulciano- en Trebbianodruiven, kweekt ze ook saffraan.
In de aanloop naar het feest ter gelegenheid van haar tienjarige huwelijksjubileum, blikt Francesca terug op haar leven met haar zachtaardige, zwijgzame echtgenoot, haar dominante moeder die bij hen inwoont en haar op geld beluste broer uit Rome. Gaandeweg komen de kleine en de duistere kantjes van de familie aan het licht.
Terwijl alle genodigden zich elk op hun eigen manier voorbereiden op het feest, bouwt de spanning bij Masseria Di Pietro zich op. Alles is voorbereid tot in de kleinste details. Niets werd overgelaten aan het toeval, maar wanneer het feest begint, ontbreekt een van de jubilarissen.
Geniet van een voorproefje van Saffraan
‘Het was zondagochtend, kwart voor zes. De zon kwam net boven de horizon, klaar om de ochtendmist, die als een ijle sluier over de strak gesnoeide wijnranken lag, langzaam te verdrijven.
Ze maakte een kommetje granola met yoghurt en een mengeling van verse bosvruchten klaar en ging ermee aan de lange, verweerde keukentafel zitten. Het weidse uitzicht stemde haar vrolijk. Generatie na generatie waren de Montepulciano- en Trebbiano-wijngaarden zonder noemenswaardige problemen van de ene Di Pietro op de andere overgegaan. Ooit zouden ze misschien helemaal van haar zijn.
Ze werkte haar ontbijt haastig naar binnen, en terwijl ze op een paar laatste rozijnen en zonnebloempitten kauwde, controleerde ze de weersverwachtingen voor het Maiella-massief.
Dat had ze een kwartier eerder ook al gedaan. Uitgeklaard en zonnig. Tot twintig graden. Ze nam de royale pastasalade die ze de avond tevoren had klaargemaakt uit de koelkast en stopte ze samen met een paar energierepen en een grote fles water in haar wandelrugzak.
In de grote inkomhal trok ze haar recent ingelopen bergschoenen aan. Daarna nam ze haar feloranje windjack van de kapstok en bekeek ze zichzelf nog eens uitgebreid in de enorme vergulde spiegel die al honderden jaren niets anders omhanden had dan mensen voorzichtig met zichzelf te confronteren.
De spiegel had zijn beste tijd gehad en gaf een lichtjes gespikkeld, blauwig beeld van de realiteit. De kraaienpootjes rond haar gitzwarte ogen werden met de tijd expressiever, maar ontsierden haar gelaat niet. Integendeel, ze gaven haar een nog energiekere uitstraling dan toen ze op haar achttiende dankzij haar lieftallige verschijning tot Miss Vendemmia was uitgeroepen.
De pers had de plaatselijke wijnoogstkoningin toen met de legendarische Audrey Hepburn vergeleken. Dat klopte enigszins. Met haar slanke, atletische lichaamsbouw, korte kapsel, verfijnde gezicht met grote ogen en volle wenkbrauwen en vlotte, natuurlijke uitstraling had ze veel van de tijdloze schoonheid van la Hepburn.
Als Miss Vendemmia had Francesca Di Pietro geheel onschuldig, maar trefzeker, de uitmuntende rode Montepulciano d’Abruzzo van haar vader extra elan weten te geven. Toen ze het jaar daarop mocht meedingen naar de titel van Miss Italia, de landelijke schoonheidswedstrijd, had ze het tot in de finale geschopt, maar net niet gewonnen.
Toch was dat voldoende geweest om – los van alle mannelijke aandacht die haar plotsklaps te beurt was gevallen – haar activiteiten als jonge wijnbouwster in de regio Abruzzo in de kijker te zetten.
Ze werd in die periode regelmatig uitgenodigd om deel te nemen aan talkshows bij de RAI, wat de bekendheid van Masseria Di Pietro, een van de mooiste vijftiende-eeuwse versterkte ommuurde wijnboerderijen uit de regio, commercieel ten goede was gekomen.
Ze glimlachte naar de gespikkelde blauwige versie van zichzelf terwijl ze haar rugzak – even feloranje als haar windjack – gedecideerd over haar rechterschouder gooide. Achter haar viel de grendel van de zware deur geruisloos in het slot.’
Lees verder in Saffraan | Ann Galland | ISBN 9789493508705 | € 22,99 | uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts | Benieuwd naar de plek waar Saffraan zich afspeelt? Ann Galland schreef een mooi artikel over Navelli, het dorp dat als decor en inspiratie diende.
TOP 10 Literatuur – Standaardboekhandel
– Standaardboekhandel – 4 juni 2026
Tip van de boekhandelaar – Fnac
– Fnac Brussel – 30 mei 2026
