Bij een allerlaatste lezing mag je niet veel meer doen dan hier en daar nog een punt op de i zetten, een splitsing corrigeren, een weggevallen aanhalingsteken opnieuw toevoegen, een letter te veel of een letter te weinig opmerken en dat netjes aanduiden in de drukproef. En dan komt plots de controlefreak in mij nog eens goed los. Ook al heb ik alles ettelijke keren nagekeken, plots komt er dan toch nog een twijfel bij een zin zoals: “Vanonder de bogen van het portico had je een mooi vergezicht op het dorp Collepietro.”
Capestrano? Of toch Collepietro?
Ik kijk nog eens naar massa’s foto’s van de Chiesa della Madonna del Campo, ik kijk op de kaart, ik probeer me te oriënteren in het inmiddels zo bekende landschap, ik probeer het me nogmaals levendig voor te stellen, en laat me toch nog in de war brengen door een wegwijzer naar “Capestrano”.
Natuurlijk, Collepietro!
Ik vraag het voor de zekerheid nog eens aan iemand die daar in de buurt woont. Aan Massimiliano die gelukkig onmiddellijk reageert op mijn berichtje en mijn twijfels wegneemt. Ook dat zijn dus de laatste loodjes: kleine twijfels, terecht of onterecht. Met andere woorden, ook een allerlaatste lezing gaat gepaard met heel veel liefde voor het schrijversvak, om straks, na twee jaar van intensief onderzoek, schrijven en schrappen, vermengen van fictie en realiteit, alweer een roman neer te leggen die ik heel graag heb geschreven: het verhaal van Francesca Di Pietro en Lorenzo Di Mario, en al wie hen omringt en ontmoet op dat intrigerende hoogplateau van Navelli.
Na een grondige laatste lezing kan overmorgen, 4 mei 2026, SAFFRAAN in druk en laat ik ook dit geesteskind definitief los. 📚📚📚📚 ❤️🇮🇹